♂♀ Dollhouse

freja
no tak; nie ma litości dla fanek sanaki?

maruko
nie ma

freja
ehh, rasistka

maruko
miłośniczka dobrego smaku


Zresztą, niech się same bronią. Czy bronią Sanaki, on się do niczego więcej nie nadaje; chociaż i do tego słabo, bardzo słabo...



Miauczy kotek: miau!
- Coś ty, kotku, miał?
- Miałem ja miseczkę mleczka,
Teraz pusta już miseczka,
A jeszcze bym chciał.

Rano wytrząsałam z portfela kilka monet, choć wcześniej obracałam je w palcach i liczyłam wielokrotnie. Z całą pewnością miałam gdzieś tam kilka banknotów! *przepływają nikłe wspomnienia zbędnych par butów* Jeden banknot. Ale nigdzie go nie wid... *słodycze...* I właśnie tyle z niego zostało. Wrzucałam monety z powrotem do portfela z autowyrzutem. Tępe bydle bez podstawowego zmysłu arytmetyki! Tak ubliżałam sobie z rana, przed [tradycyjnie spóźnionym] wyjściem do pracy.
Westchnęłam teraz, spoglądając na inspektora Sanakę, myśląc o haraczu dla Yuany i bezwiednie sięgając po szklankę z Soczkiem. Moja zwykła rozbiezność zwroku, myśli i czynów miała mi przysporzyć problemów w przyszłości. Bo Yuana, dość tępy, by odruchowo podążyc za moim spojrzeniem i wysnuć absolutnie idiotyczne wnioski, również zauważył Sanakę. I, oczywiście, wysnuł absolutnie idiotyczne wnioski.
Powiedział coś około "widzimy się po pracy" i umknął szybko przed Sanaką, przyglądajac mu się upracie i nad wyraz podejrzliwie. W rezultacie zderzył się z drzwiami, ale Sanaka nie zwrócił na niego uwagi, szedł w moją stronę, emanując bezinteresowną sympatią.
Wolałabym, żeby szczerzyły się do mnie własne, domowe karaluchy.
- Dzień dobry - rzuciłam bardzo formalnie, porwałam pierwszą lepszą stronę i zaczełam przepisywać ją w skupieniu, co chwila poprawiając okulary. Przepisywanie rękopisów nie jest moim obowiązkiem samym w sobie, ale wątpię, żeby Sanaka cokolwiek o tym wiedział. Kobieta w biurze po prostu przekłada papiery i pisze na maszynie, no i poprawia okulary. Każdy o tym wie i nikt nie zagląda w te wszystkie teczki, by przekonać się, że między fakturami błąkają się złośliwe liściki o Świni, przepisy kulinarne, kserówki najgłupszych, babskich powieści i dokumenty sprzed stu lat, dawno przeznaczone do śmieci. Bez zbędnej skromności przyznam, że jestem mistrzem w pozornie przypadkowym rzucaniu papierów, tak by w ciągu jednego dnia ułożyły się w niemożliwy do przekopania mur, prawdopodobnie widoczny z kosmosu.
- Dzien dobry - odpowiedział automatycznie, ale miał co innego na myśli - Kończy pani prace o siedemnastej?
Chciał chyba usiąść na brzegu biurka, jak miał w zwyczaju, ale złośliwie ustawiłam szklankę w jedynym pustym miejscu.
- Mam dodatkową pracę - skłamałam gładko. - Zostaję do późna, później jestem umówiona.
Oczami wyobraźni widziałam, jak obraca sobie w głowie ostatnie zdanie. Chyba nie przypadło mu do gustu.
- Aha. Szkoda. W takim razie przypomnę się jutro.
Wyraźnie poirytowany zwinął się zaraz i zniknął w korytarzu.
- Co to był za pasztet? - spytała uprzejmie Freja.
- Sanaka. Co, ty Sanaki nie znasz? Próbowałaś go poderwać przez cały pierwszy rok tutaj.
- Mówiłam o tym brzydszym? - wyjasniła cierpliwie Freja.
- To znaczy brzydszym od czego? Bo od Sanaki to juz raczej się nie da...
- Ten w spodniach z szelkami. Twój znajomy?
To obrzydliwe, jak dwuznacznie brzmią takie niewinne uwagi w ustach niewinnie rumianej Freji, z tym zakłopotanym spojrzeniem wiktoriańskiej przyzwoitości.
- Nie znam go. Nie tak, jak ci się głupio wydaje. Zawsze coś żuje, ma badziewną pracę i w ogóle fuj.
- Często tu przychodzi.
- Nie mogę zaczaić się na schodach i za każdym razem go zrzucać! - zirytowałam się. "Zresztą nie zrozumiałby aluzji, nawet gdybym wbiła mu ją do głowy siekierą", pomyślałam.
- Ale może on coś do ciebie czuje? - zamyśliła się Freja. - No wiesz... Zawsze przychodzi osobiście i w ogóle... A może to bardzo ważne przesyłki?
Z nagłym zainteresowaniem spojrzała na zalakowaną kopertę, nieświadomie zgłaszając kandydaturę na szóste miejsce mojej Listy.
- Ależ skąd!
Siegnęłam po sztylet. To jest po oryginalny nóż do poczty, którego czasem używaliśmy do krojenia chleba i innych około kuchennych czynności. Rozcięłam przesyłkę i podałam zawartość Freji. Zaczęła czytać zachłannie, później zmarszczyła brwi, wreszcie oderwała wzrok od kartki i popatrzyła na mnie dziko.
- Co to niby jest?
- Nie wiem - skłamałam z maniackim uśmiechem. - Jakiś skończony kretyn wysyła mi to od czasu do czasu. Okropne, prawda?
- Ale kto je pisze?!
- Nie wiem, nie mam zbyt wielu znajomości między wariatami - Wzruszyłam ramionami. - Zawsze sądziłam, że to pomyłka, ale zbieram je, bo może ktoś się po to zgłosi. Poza tym jestem szalenie ciekawa, o co chodzi komuś, kto siada, pisze takie badziewie i wyrzuca mnóstwo pieniędzy na przesłanie ich pod błędny adres... Priorytetem.
Zawsze miałam szczególne natchnienie do wymyślania kłamstw na poczekaniu, ale ostatnio przechodziłam samą siebie.
Freja odruchowo siegnęła po rozciętą kopertę.
- "Pani Hansen" - przeczytała na głos. - Gdyby było imię, może stałoby się jasne, że to pomyłka. A tak posłaniec leci z tym do ciebie, bo przecież mamy tylko ciebie z takim nazwiskiem.
Które, nawiasem mówiąc, wcale nie jest moim nazwiskiem, ale tego ona nie musi wiedzieć.
- Ale wiesz - błysnęły jej oczy. - Nie musiałaś odmawiać Sanace. On wcale nie jest taki najgorszy i ma dużo forsy... Mógłby cię zaprosić w jakieś fajne miejce.
Byłam cokolwiek innego zdania, nie uważam też, że trochę więcej, niż ja oficjalnie zarabiam, to zaraz "dużo forsy". Ale ten temat odsuwał na bok zainteresowanie pomyloną przesyłką.
- Nie patrzę facetom do portfela - oznajmiłam szlachetnie.
Że grom z jasnego nieba mnie nie trafił w tej chwili, to aż dziwne.
- No przecież to nic złego! Znaczy dać się zaprosić. Na przykład do teatru - Oczy jej się zaświeciły. - Poza tym zawsze narzekasz na brak forsy! Co ty z nią robisz, tego nie rozumiem, spuszczasz w kiblu zaraz po wypłacie...? Ale wracając do niego, noże kupiłby ci jakiś ładny prezent? Przecież nie każe ci później tego zwracać!
Przypomniałam sobie poranne liczenie drobniaków. I późniesze mijanie witryn, piękne czerwone szpilki, o losie!
- I pomyśleć, że to nie była nawet najlepsza czekolada... - westchnęłam, wspominając minione wydatki.
Freja spojrzała na mnie jak na wariatkę. Też bym tak spojrzała, gdybym miała lustro. Jak mogłam przejeść takie piękne szpilki? Teraz będą się na mnie gapiły z witryny, kiedy ja wydeptam wszystkie zbędne kalorie w drodze do pracy i z powrotem.

Wzdycha kotek: o!
- Co ci, kotku, co?
- Śniła mi się wielka rzeka,
Wielka rzeka pełna mleka
Aż po samo dno.

Wiem, że nie słucham ludzi zbyt uważnie. Wychodzę z założenia, że ktoś, kto rozmawia ze mną dłuzej, niż pięć minut i wciąż usiłuje traktować moje słowa serio, a nawet - o zgrozo - rozważać, co mam na myśli, nie może być inteligentny. Idioci, którzy zadają mi konkretne pytania i pozwalają sobie wcisnąć więcej kitu w odpowiedzi, budzą we mnie wstręt i jestem przekonana, że to widać. Niestety, każdy idiota wierzy, że a) jest diablo elokwentny, b) wszyscy go uwielbiają. Tym samym nie wyobrażają sobie, że zmarszczenie brwi to u mnie objaw furii, nie skupienia.
Spojrzałam na zegarek, Ruki nawijał od pół godziny, co chwila zaciągajac się kolejnym papierosem. Pocieszałam sie myślą, że zdechnie na raka płuc, albo dosięgnie go inna kara za hipokryzję - rozgłaszał wszem i wobec, że dzielnie rzucił palenie. Popatrzyłam na miętowe fajki. O matko... sama bym je rzuciła. Najlepiej gdzieś daleko.
- ...i sama rozumiesz, że nie mogłem na to pozwolić - oznajmił bohatersko. - Gdyby tylko naprawde uważnie słuchali, co wtedy powiedziałaś i wykazali ODROBINĘ inteligencji, nie posądzaliby cię o takie rzeczy!
- Dziękuje bardzo - wycedziłam przez zęby. Pamiętałam wspomnianą sytuację całkiem dobrze i byłam pewna, że naopowiadałam wtedy strasznych bzdur. Nie przyznałabym się, oczywiście.
- No, ale słyszałem, że masz dostać awans! - Klepnął mnie po ramieniu. - Gratulacje!
Spojrzałam na idiotę z góry, co zresztą przy jego wzroście i moich szpilkach nie było specjalnie trudne.
- To ciekawe, bo ja o niczym nie wiem - skłamałam.
- Nikt ci nie powiedział?! Świnia nie przejmuje się specjalnie, że coś ci sie wreszcie należy, chyba boi się o swój stołek?
Pewnie, ze się boi, ale jeśli mam teraz dostać awans, to miedzy innymi dlatego, że nigdy nie wypowiadam się na ten temat przy konformistycznych pijawkach.
- Nigdy o tym nie myślałam - skłamałam znowu.
- No, to zastanów się nad tym - Mrugnął do mnie. O słodka Mamono! Zwymiotuję! - Wszyscy woleliby ciebie za kierownika. Jesteś całkiem normalna.
Bo nie jestem kierownikiem, palancie. Niewątpliwie jeśli nim zostanę, otrzymam też jakiś przemiły przydomek, też na "S", ale bardziej odpowiedni do płci. I będa mnie nienawidzić dla zasady, a ja będę ich gnębić, bo to po prostu działa w ten sposób. Potrafiłam sobie wyobrazić, że w zakresie obowiązków, dołączonym do umowy kierownika widnieje kilka odpowiednich zaleceń, w rodzaju "1. I ślubuję być wredną świnią codziennie od godziny 08.00 do 16.00".
- Nie sądzę, żebym się nadawała. - Fałszywa skromność bulgotała we mnie radośnie.
- Zastanawiam się czasem, dlaczego jesteś wobec siebie taka krytyczna? Masz wiele wspaniałych zalet, jesteś pracowita, zawsze kompetentna, życzliwa...
Czyli wymienił wszystkie, których nie mam.
- ...nie pomyślałas nigdy, żeby spróbować sięgnąć wyżej?
Ugryzłam się w język, by nie zapytać "A ty?", co byłoby aż nazbyt złosliwym przytykiem do różnicy wzrostu.
- Aktualnie sięgam po fotel prezesa, a to wymaga pięciu trupów. Chcesz wejść do spółki?
- Uwielbiam ten twój czarny humor! Masz dzisiaj wolny wieczór?
Co oni sie dzisiaj zmówili, czy co? Pomyślałam, że towarzystwo Rukisława może mi się przydać do spławienia Yuany. Później coś wymyślę, żeby spławić Rukisława. Migrena zazwyczaj skutkuje.
- A mam - wyszczerzyłam się głupio. - A co?

Pisnął kotek: piii...
- Pij, koteczku, pij!
...Skulił ogon, zmrużył ślipie,
Śpi - i we śnie mleczko chlipie,
Bo znów mu się śni.

O piatej po południu, po pięciu przerwach na wyimaginowanego papierosa, czterech kawach, siedmiu wyjściach do archiwum i dwóch napadach na Barek zaczęłam zbierać się do wyjścia. Zdążyłam niemal zapomnieć, co takiego doprowadziło mnie rano do furii. Była to krótka notatka od Świni, w której informował mnie jak następuje:
"Hansen, stawisz sie o 16.45 u dyrektora"
Odkryłam tę notatkę, gdy podniosłam z biurka kapelusz.
- O święta Mamono! - jęknęłam. Zapomniałam o tym przekletym wezwaniu! Świnia ani myślał podejsć i przypomnieć, skądże znowu.
No cóż. Nie pozostawało nic innego, jak odwinąć szalik, zdjąć kapelusz, pognać do gabinetu i udawać nieszkodliwe zidiocenie. Z dyrektorem podziała, gorzej z jego osobistą asystentką, Maną.
Milcząca stara panna w czerni ledwie raczyła zerknąć na mnie z naganą. Gdybym miała odrobinę przyzwoitości, zapodałabym jakąś wymówkę. Ale nie miałam czasu nic wymyślić, zresztą to pajakowate bydle i tak nigdy mi nie wierzy.
- Cześć - rzuciłam tylko i rozsiadłam się w fotelu dla oczekujących, w sposób możliwie bezczelny. Gdyby wzrok mógł zabijać, na zgliszczach mebla pozostałyby tylko moje zwęglone zwłoki.
Ona naprawdę mnie nienawidzi, pomyslałam z lubością.
Mana z irytującą skrupulatnością zakończyła pisanie jakiegoś kilometrowego memoriału. Złożyła go bardzo powoli, starannie wygładzając każdą krawędź. Trwało to jakieś trzy wieczności, a ja gotowałam się, ale mam ten brzydki zwyczaj, że nie daję ludziom satysfakcji. Starałam się wyglądać obojętnie, co wcale nie przychodziło mi z łatwością.
Po upływie jeszcze jakichś stu lat Mana wstała, metodycznie poprawiła na sobie ubranie, po czym w żółwim tempie przeszła do drzwi gabinetu dyrektowa, zapukała, weszła i zamknęła za sobą drzwi. Wróciła po chwili, gestem zapraszając mnie do środka. Z tak wyraźną niechęcią, że przechodząc obok, prawie przycisnęłam się do futryny. Nieomal przycięła mi palce, zatrzaskując za mną drzwi.
- Pani Hansen, proszę usiąść.
Gabinet był gigantyczny i musiałam odbyć niezły spacer, żeby zastosować się do polecenia.
Dyrektor przekładał dokumenty. Ludzie na tym stołku zmieniali się często, człowiek czasem nie nadążał. Przeważnie byli to osobnicy z zewnątrz, jacyś nieszkodliwi idioci, którzy czytali uważnie podsuwane przez nas papierzyska. Ostatni egzemplarz wabił się Hide i przejawiał przerażajacą skłonność do myślenia. Szczególnie o tym, czego mu nie podsuwaliśmy, nie mówiliśmy i nie pokazywaliśmy. Był przy tym beztroski i serdeczny; człowiek zastanawiał się, czy ktoś naprawdę, ale to naprawde może być taki beztroski i serdeczny, i nagle zapytać "Ale dlaczego nie mogę dostawać dziennych raportów na bieżąco?"
Nie wiadomo, skąd prezes wyciągnął tego bazyliszka. Prawdopodobnie z oddziału zamknietego dla niedoszłych samobójców.
- Przepraszam za spóźnienie - uśmeichnęłam się sztywno. Na razie nie wyglądał na wkurzonego, więc wolałam się głupio nie tłumaczyć. Zresztą nawet nie wiedziałam, jak rozpoznać po nim, kiedy jest wkurzony. Wyglądał jak uradowane dziecko.
- Pani Hansen, nie chciałbym zabierać pani cennego czasu. Naprawdę. Ma pani na pewno za dużo na głowie...
Uśmiech.
O matko, znowu nie wiem - mówi tak całkiem serio, czy nabija się ze mnie? Wszyscy wiedzą, że po mistrzowsku migam się od pracy, chociaż - to trzeba przyznać bez zbędnej skromności - zawsze i tak wykonam to, co do mnie należy. Tak, czy inaczej. Zwykle inaczej.
Mruknęłam coś niewyraźnie w odpowiedzi, szeroko wyszczerzona jak manekin. Zwykle to wystarcza.
- ...to, o co chcę pania prosić, zajmie nam tylko chwilę. Czy rozważała pani propozycję objęcia kierownictwa nad pani biurem?
Przyglądał mi się tak bezmyslnie, że równie dobrze mógłby gapić się w ścianę. Sądziłam jednak, ze coś sobie mysli, tylko nie mogłam się dobrać do sedna przez pokłady infantylnej ufności. Ta uradowana twarz działała mi na nerwy dostatecznie, żebym przestała się zastanawiać nad tym, co mówię.
- Nie, skądże. Niczego dotąd mi nie proponowano, wiec nad czym miałam sie zastanawiać?
- Proszę, niech się pani nie denerwuje. Widzi pani... Mam pewne podejrzenia...
Zamarłam. Ale tylko na moment. Strach otrzeźwił mnie na tyle, żeby obrać jakąś taktykę. Postanowiłam trzymać się sprawdzonej linii uzależnionej zawodowo idiotki.
- Jeśli chodzi o to, ze nie palę, ale wychodze do palarni...
- Wychodzi pani...? A, tak. wiem, że spotyka się pani z kimś z księgowości...
O słodkie misie, on mysli o Rukisławie?! Szlag mnie trafi, kto pociska takie pierdoły?!
- Ale nie o to mi chodzi - Dyrektor machnął chuderlawą łapką, bagatelizując tę straszliwą plotkę. - Podejrzewam, że nasze ostatnie problemy są spowodowane wyciekaniem informacji z biura do konkurencji. To naprawdę przykre, ale mam podstawy, by przypuszczać, że pewne osoby nie są godne zaufania...
Prawie się udławiłam ze zdenerwowania.
- to znaczy kto...? - spytałam bezmyslnie.
- No cóz, sądzę, że w nabliższym czasie się pani przekona.
Zabrzmiało to obrzydliwie dwuznacznie. Kogoś wyrzuci na zbity pysk, pewnie Świnię i... O nie. Postawi mnie na jego miejscu i tym samym będzie mnie miał na oku. Nie sądziłam, że sprecyzował wobec mnie jakieś konkretne zarzuty, ale najwyraźniej podejrzewał wszystkich na wyższych stanowiskach, w tym mnie, Świnię, pewnie Sanakę i paru innych.
- W każdym razie proszę się zastanowić nad podjęciem nowej funkcji, pani Hansen. Sądzę, że posiada pani odpowiednie kwalifikacje. Na razie nie będę pani dłużej zatrzymywał...
Cały czas z tym infantylnym uśmiechem, co on sobie myśli? A może naprawde jest taki tępy? Nie, przedstawione mi w skrócie decyzje nie wskazywały na to.
Pożegnałam się i wyszłam z zapewnionym awansem, jak z nożem w plecach. Jasna...

Pod obrotowymi drzwiami w holu na dole oczekiwali Yuana i Ruki. To znaczy byłam pewna, ze żaden z nich nie wie, że ten drugi czeka dokładnie na to samo. Jak nigdy poczułam chęć wyskoczenia przez okno w łazience na parterze, niestety zostałam wcześniej zauważona. I to wcale nie przez panów pod wejściem, w końcu dlaczego miałoby mnie nie spotkać coś gorszego?
Przez drzwi przebiegła Jowi, w tym swoim szoferskim wdzianku i wymachując wieczornym wydaniem gazety, darła się na całe gardło:
- Maruko, czytałaś? Twój mąż się żeni!!!
Przyskoczyłam do niej, przyłożyłam łokciem w bok i wysyczałam do ucha skomplikowaną litanię, zakończoną krótkim wyjaśnieniem sytuacji:
- Właśnie tak jakby wychodze na miasto z jednym z NICH, ty kretynko.
Jowi wytrzeszczyła ślepia na mnie, na dwójkę oniemiałych facetów przy drzwiach, znowu na mnie.
- Wiem, że lubisz miniaturki... - powiedziała wolno. - Ale przecież nie facetów?
Nadepnęłam jej na nogę szpilką, wyminęłam i wyszłam, ciągnąc za sobą Rukisława. Przynamniej obyło się bez scen z Yuaną, a facet potrafił robić sceny, jak ostatnio w Stokrotce na przykład.
- Nie mówiłaś, że jesteś rozwiedziona - zdziwił sie Ruki. - Znaczy nie przeszkadza mi to, ale...
- No popatrz, ja też nie wiedziałam! Nie rozwodziłam się z tej prostej przyczyny, ze nigdy też nie wychodziłam za mąż. Ta kretynka myśli... Ale zresztą co cię to obchodzi?!
Nie widziałam się, ale prawdopodobnie widok nie zachęcał do dalszej konwersacji na tematy matrymonialne. Ruki cofnął się trochę i rozsądnie wezwał taksówkę, nie zadając więcej pytań. Mimo to nie zrezygnował ze swoich planów na wieczór - był na to wystarczająco tępy. Na nieszczęście migrena wyleciała mi z głowy i nie zareagowałam, kiedy zamiast do domu, odjechałam do centrum.

Jowi wachlowała sie gazetą, spoglądając w zadumie za oddalająca się taksówką. Ze dwa razy zerknęła na wyraźnie poirytowanego faceta obok. W chwilę później gapili sie już na siebie nawzajem i każde z osobna czekało na reakcję tego drugiego. Jowi zirytowała sie pierwsza.
- Czego wypatrujesz gały, idioto?
Nacisnęła czapkę na oczy i odeszła pośpiesznie do swojego samochodu, zaparkowanego nielegalnie na chodniku. Po drodze wrzuciła do kosza gazetę.
Yuana odczekał grzecznie kilka minut.
Podszedł do śmietnika, rozejrzał się, wyciągnął gazetę i podszedł do rozświetlonej witryny pobliskiego sklepu, gdzie bardzo uważnie przestudiował artykuł o pewnym ślubie.





uff... odzwyczaiłam sie od długich notek